Szpital w Człuchowie — rozbudowa przy czynnym oddziale

Plac budowy leży kilkanaście metrów od pracującego oddziału i to jest tu warunek ważniejszy niż kubatura. Szpital nie zamyka się na czas budowy: chorzy leżą, karetki podjeżdżają, personel wchodzi tymi samymi drzwiami co przed wbiciem pierwszej łopaty. Budowa tradycyjna oznaczałaby pod oknami sal kilka miesięcy betoniarki, wibratora i piły do cięcia — hałas i pył rozłożone na cały etap konstrukcji, bo tak długo trwa deskowanie, zbrojenie, betonowanie i dojrzewanie każdej kondygnacji.

Prefabrykacja przenosi tę część roboty do hali w Międzyrzeczu. Na placu zostaje dźwig, ustawianie elementów i zalewki złączy, czyli praca głośna punktowo i krótko. Ściany przyjeżdżają z otworami okiennymi, drzwiowymi i nadprożami wykonanymi w formie, więc na budowie nie ma deskowania ani czekania na wytrzymałość betonu; element ma ją w chwili rozładunku. Dla oddziału za ścianą liczy się liczba dni z ciężkim sprzętem na terenie placówki, a tej wartości w kosztorysie nie widać.

Drugi warunek to termin. Inwestor publiczny rozlicza się z daty zapisanej w umowie, a produkcja elementów biegnie równolegle z wykopem i fundamentami, więc etapy się nie sumują. Zaczęliśmy od kondygnacji podziemnej: ściany stanęły w wykopie, kondygnacja została przykryta stropem i zaizolowana od zewnątrz, a na niej stoją już ściany parteru. Kolejne elementy czekają w stojakach transportowych na placu, razem z prefabrykowanymi biegami schodowymi, i schodzą z nich w kolejności montażu.

Zakres prac: prefabrykowane ściany konstrukcyjne kondygnacji podziemnej i nadziemnych, biegi schodowe, transport oraz montaż. Dane o inwestycji za relacją Weekend FM.