Tolerancje wykonania prefabrykatów betonowych

• Powierzchnia sucha, światło rozproszoneOcenę wizualną wykonuje się na powierzchni suchej, przy rozproszonym świetle dziennym lub równoważnym. Oświetlenie smugowe i boczne nie jest standardową metodą odbioru.
• Z odległości co najmniej 2,0 mTypowa odległość użytkowa to nie mniej niż 2,0 m. Obserwacja z bardzo małej odległości nie jest metodą odbioru, chyba że Umowa stanowi inaczej.
• Po rozformowaniu i ustabilizowaniuPomiary geometryczne wykonuje się po rozformowaniu i ustabilizowaniu elementu, przyrządami o dokładności odpowiedniej do kontrolowanej tolerancji. Zasady pomiaru określa Aneks J normy PN-EN 13369.
• Uszkodzenia transportowe to osobna sprawaUszkodzenia powstałe w transporcie lub przy montażu odróżnia się od niezgodności produkcyjnych. Odpowiedzialność ustala zakres dostawy określony w Umowie.

• PN-EN 13369, Aneks JPomiar prefabrykatuOkreśla, jak mierzy się gotowy element przy ocenie zgodności z normą wyrobu. To metoda zadeklarowana w Tolerancjach Produktów Formee i to ona rozstrzyga przy odbiorze elementu.
• ISO 7976-1Metody i przyrządyPodaje metody wyznaczania kształtu, wymiarów i odchyłek wymiarowych budynków oraz wyrobów budowlanych. Obejmuje elementy o powierzchniach prostoliniowych i module sprężystości powyżej 35 kPa — czyli między innymi beton, stal i drewno. Wydanie z 1989, potwierdzone jako aktualne w przeglądzie z 2023 roku.
• ISO 7976-2Położenie punktów pomiarowychWskazuje, w których miejscach umieszcza się punkty pomiarowe. Dotyczy pomiarów kontrolnych, pomiarów zgodności oraz zbierania danych o dokładności. Nie obejmuje wyrobów z wełny mineralnej i podobnych materiałów miękkich.
• PN-EN 13670Wykonywanie konstrukcjiOdpowiada za tolerancje robót montażowych oraz za położenie otworów i elementów osadzanych. Odchyłka wykonania elementu i odchyłka jego montażu to dwie różne wielkości — ocenia się je osobno i osobno się je rozlicza.

Przy odbiorze wyrobu rozstrzyga metoda zadeklarowana w Tolerancjach Produktów, czyli Aneks J normy PN-EN 13369. Jeżeli Umowa albo dokumentacja projektowa wymaga pomiaru inną metodą — na przykład wg ISO 7976 — trzeba to zapisać przed rozpoczęciem produkcji, razem z zakresem kontroli i przyrządami.

• Miejscowe naprawy, uzupełnienia, szpachlowanie i szlifowanie powierzchni — o ile naprawa nie obniża nośności, trwałości ani funkcjonalności elementu i odpowiada wymaganej klasie powierzchni.
• Różnice odcieni betonu, lokalne przebarwienia, plamy i smugi, także w obrębie jednego elementu i grupy elementów.
• Ślady po łączeniach form — połączenia szalunkowe mniejsze niż 1,5 mm nie podlegają obróbce.
• Drobne pory, wykwity, ślady zacierania i różnice faktury powierzchni zacieranej.
• Rysy powierzchniowe i skurczowe o szerokości do 0,3 mm, o ile dokumentacja projektowa lub wymagania trwałości nie stanowią inaczej. Rysy o charakterze konstrukcyjnym podlegają indywidualnej ocenie technicznej.
• W fakturach płukanych — różnice kolorystyczne wynikające z naturalnej zmienności barwy kruszywa.

Elementy nie są wykonywane w jakości betonu licowego architektonicznego, chyba że Umowa określa to jednoznacznie. Standardowa powierzchnia prefabrykatu nie jest przygotowana pod bezpośrednie malowanie, tapetowanie ani cienkowarstwowe powłoki dekoracyjne bez przygotowania po stronie Zamawiającego.

• Powierzchnia od formyGładka, odpowiadająca klasie SB2. Dopuszczalne są pory, ślady połączeń szalunkowych do 1,5 mm i wykwity. Powierzchnia pod malowanie wymaga dodatkowej obróbki po stronie Zamawiającego.
• Powierzchnia zacierana mechanicznieFaktura szorstka i nierównomierna, barwa niejednolita szara. Plamy, smugi i przytarcia od zacieraczki są normalnym efektem technologii — nie są wadą i nie podlegają naprawie.
• Powierzchnia zacierana ręcznieWykonywana pacą stalową, do określenia przez Zamawiającego. Jako standardową przyjmuje się powierzchnię zacieraną mechanicznie.
• Beton architektonicznyOsobna klasa wykonania, opisana klasami powierzchni i elementem wzorcowym. Nie jest standardem — wymaga jednoznacznego zapisu w Umowie.